قلب سرخ من...

     مامانی،عزیزترین یادگار خوش قلبی محبت و عشق ،یادگار پاکی صفا و دوران کودکی ام.

کاش پذیرش نبودنت لمس نکردنت نشنیدن صدای پر مهرت آغوش گرمت .......ممکن بود

جای خالی تو ....!جای تا ابد خالی تو! و تنهایی من !کاش مهری در دلم نبود کاش ذهنم آکنده از محبتهای پیوسته ات، عشق ات نبود کاش بودی  مامانی عزیزم

یادت همیشه در ذهنم و قلبم ،افکار و اعمالت در زندگی ام سر مشقم خواهد بود

با من باش همیشه .دوستت دارم.

مانده ام متعجب؛

به حال ِ

 مردمم،ملتم،کشورم،

..................................خودم

دور است تصویر پیش ساخته و بلاقوه ِ  در بلافعل تخریب شده ام

کاش باور نداشتم سکوت انبار سنگین ترین فریاد ِتوسن شده ایست که واخواست بهترین لحظه جاری شدن است.

کاش تو را و خود را هیچ می انگاشتم در بسترهٌ  زمانی گنگ و مجهول .

کاش می توانستم باور کنم و بپذیرم؛مظلوم حکمش دلسوزیست نه مجازاتش از ظلم پذیری، قاطعانه بس سنگین .

کاش تو را هیچ می انگاشتم

............................... و خود را

کاش می توانستم بپذیرم؛ ظرف فهم من خالی ست و مجهول فرصت گریز پایی ِ دقیقه را و تصادف را  بر سیترهِ درنگ من ،خوش فهمی و زود باوری من به ستیزه   ننشانده  و کج خیالانه عروسکهای بازی خود را به استیضاح و تمسخر نظاره گر است  .

ساناز

...نخستین سفرم باز آمدن بود از

چشم اندازهای ِ امید فرسایِ ماسه و

 خار،

بی آنکه با نخستین قدمهایِ  

ناآزموده یِ نوپائییِ ِ خویش به راهی

 دور رفته باشم

نخستین سفرم

 بازآمدن بود.

دوردست

 امیدی نمی آموخت.

لرزان

بر پاهای

-نو راه

رو در افق ِ

سوزان

ایستادم.

دریافتم که بشارتی نیست

چرا که سرابی در میانه بود.

دوردست امیدی نمی آموخت.

دانستم که بشارتی نیست:

این

بی کرانه

زندانی چندان

 عظیم بود

که

روح

از شرم ناتوانی

در اشک

پنهان می شد.

شاملو فروردین 1340

و برای من12خرداد88

...مرا رها کنید

 ای تمامی حس هایِ

     گیج و عاصی

نفَس به نفس ِ  سبز بودن

جاری بر ذات پر برکت اوست، بر من.

         ساناز

ِ

خاطرم نیست تو از بارانی...

یا که از نسل نسیم

هرچه هستی گذرا نیست.....

                                  ........... هوایت,

                                                       بویت....

تو مرا یاد کنی یا نکنی,

من به یادت هستم.....

   شب  می گذرد بر بام من سنگین

!!

!!

                                                           sanaz                                                                    

سبد سازی شدم تنها

که می سازم به این شبها

در این ظلمت، در این تاریکی ممتد

زبانی قاصر و الکن

چه مرده واژه هایم، در ته دالان تو در توی دهلیز صدایم

سخن گفتن

فراموشی و صدها چیز دیگر

گذشتن از تخیل ، ذهن، بیداری

ولی افسوس

چنان سردم

چنان سردر گریبانم

که ناید از زبانم هیچ لحنی

جز نفسهایم

که می ریزد شتابان

لحظه هایم را

ته چاه فراموش،

اندرون خالی ایوان سردم

سوز نیش آلود بادم

بی تحرک مانده

دم، سردم.

راه است به راه.....

پای می دهم به آن

راه است به راه.....

.....بار می نهم بر آن

راه است هنوز

تن مانده به راه

جان می دهم به آن

.....راه است هنوز.

ساناز

آنچنان مخدر حضورت را در رگهایم ریخته ام

چه خمار آلوده می شوند شبهای گل یاس

       آنگاه که بوی یاسها عرق سرد بر تن می نشاند

تنها اعتیادی به مدت تکیدن گلبرگهای لاله سفید کافی است تا صدها سال خماری بکشی...

I know that I want you
I know that I need you
But I can't pretend that
This'll make it right

You whisper your name
But I can't hear you
Don't leave me behind
Lend me your hand

I can feel them
I think they're closing in
Don't leave me behind
Lend me your hand

Let me feel you
By my side
Be where I can hear you
I long to feel

يکباره در هوايی بال زد و اوج گرفت و عقاب آسمانها بود

*بودن به چگونگی است ،نه به چندی.*

pushkin

با چشم بسته نمی شود راه رفت

افول ستاره را می بینی

 سقوط بالهای پرنده در شب

صدایی سرشار از حزن

 چون صدای سکوت در شب

پرنده ها که بروند

 برفها می بارند ، چون بارش خون

  و عبور گیج ثانیه های روز    

  در پیکر شب  می میرد.

غروب خورشید را می بینی

  مدتهاست انگار بخت خفته

گذرانی در تردیدی مرگ آو

......... آیا به راستی خفته؟..............

     می بینی نهایت را در آغوش صفر،

 دویدنهای من در آغازی که پایان یک راه دراز ست.

می بینی اشکهای سفیر آسمان را

 پیری بر اشکهایش نیز تاخته .

 می دانی که؟!

آسمان هم که بمیرد،

ماندن زمین چه بی معناست،پس:

                                                                "   ای کاش زمین هم  می مرد"

برای بانوی دیباگری که تمامیت خاکستری وجودم را در سرزمین خلدستان وجودش سبز کرد با بوسه ای تقدیمش می کنم ،امیدوارم تا که  هست چراغش پر نور باد و  جاودان باد لبخند مترنم لبش و کلاپیسه چشمانش و کسمه زلفش و سحر سوز سازش نیز هم: 

 فصل باران

شبی تیره

بعد از آن پائیز بد فرجم 

دلم تاریک تاریک

  هوایم تیرهء تیره

                      زمینش روشن روشن

                       چراغش در دست

                      راه می پیمود

                      نور سازی بود چراغش 

 سوز ساز قصه ای تلخ

 سوز غمناک زنی گم کرده راهی در شبی تاریک

                                                        لیک چراغش در دست

                                                        راه می پیمود

سایه اش بنشسته پای مردکی غمگین

نگاهش گوئی انتهای گنگ نوری خواب می دید

لیک چراغش در دست 

راه می پیماید

               ***

              دریا سخت می غرید

   موج می زد اشک و از پی اش برق یک لبخند 

                            می دوید تا عرش

                                                به آغوشش کشیده رعد

                                                 غروب و طرح یک لبخند

     لیک چراغش در دست 

 راه می پیمود 

در

مرثیه واری زخمی و عریان 

زیر شلاق :

             عزیزی. 

ساناز با اقتباسی ازاشعار اخوان ثالث

فکرکنم تا پایان عمر دیگر هیچوقت خواهان دیدن هیچ چیز،حتی هر حقیقتی برهنه و آشکار نباشم دوست خواهم داشت بر همه چیز حیات،حجابی از ابهام فرو افتد و کمی مبهم بماند،

                        چه عیبی دارد ، مهم نیست،

 به عبارت دیگر باید اعتراف کنم دوست من ،من خودم را در آنچه به وضوح دیدم ،آدم ترسویی یافتم.غمناک است حس کردنم می دانم.